Wprowadzenie
Pete Hegseth, amerykański komentator i intelektualista, proponuje wizję „Amerykańskiej krucjaty” – radykalnej mobilizacji na rzecz obrony wolności i powrotu do ideałów założycielskich USA. Nie jest to jedynie figura retoryczna, lecz diagnoza egzystencjalnego starcia z „lewactwem”, które Hegseth postrzega jako strukturalne zagrożenie dla Zachodu. Artykuł analizuje tę koncepcję, wskazując na jej historyczne korzenie, mechanizmy mobilizacji oraz polskie analogie, które pozwalają lepiej zrozumieć globalny spór o tożsamość narodową i suwerenność.
Amerykańska krucjata: walka o fundamenty Zachodu
W ujęciu Hegsetha krucjata to „polityczna liturgia mobilizacji”, odrzucająca jałowy język think tanków na rzecz walki o amerykanizm. Fundamentem tej wizji jest prawo naturalne i przekonanie, że prawa są nadane przez Boga, a państwo pełni jedynie rolę ich strażnika. Hegseth odwołuje się do dziedzictwa Theodore’a Roosevelta i figury „stuprocentowego Amerykanina”, nieuznającego podwójnych lojalności. W tej logice nie ma miejsca dla „miękiszonów” (squishes) – polityków prawicy, którzy w imię pozorów rezygnują z walki o wartości.
Centralną postacią tego odrodzenia jest Donald Trump, określany jako „Naczelny Krzyżowiec” (Crusader in Chief). Jego zwycięstwo w 2016 roku było rebelią przeciwko elitom, które Hegseth oskarża o elitaryzm i narzucanie „tyranii z manierami”, czyli poprawności politycznej. Trump stał się katalizatorem dla tych, którzy wierzą, że tylko bezkompromisowy lider może powstrzymać demontaż Republiki i przywrócić prymat osoby nad kolektywem.
Hegseth uderza w progresywne „izmy”
Hegseth stosuje swoistą „algebrę memów”, by zdemaskować współczesne ideologie. Multikulturalizm definiuje jako doktrynę rozbijającą jedność narodową, a enwironmentalizm jako sekularyzację apokalipsy, gdzie walka z klimatem służy legitymizacji totalnej kontroli nad obywatelem. Z kolei globalizm to dla niego antyteza zdrowej globalizacji – to system bezosobowych instytucji odbierających suwerenność wspólnotom narodowym. Na tym tle mur na granicy staje się fizycznym symbolem suwerenności i prawa narodu do decydowania o własnym terytorium.
Ważnym elementem tej układanki jest Izrael, postrzegany jako bastion Zachodu i dowód na to, że wolna cywilizacja może przetrwać w skrajnie wrogim otoczeniu. Walka o tożsamość przenosi się także na pole edukacji i kultury. Hasło „oddajcie dzieci rodzicom” to wezwanie do odbicia szkół z rąk ideologów genderyzmu i socjalizmu, którzy poprzez inżynierię społeczną dążą do osłabienia etosu pracy i tradycyjnych cnót męskich, takich jak sprawczość czy obronność.
Adaptacja krucjaty: amerykańskie wzorce w Polsce
Amerykańskie MAGA znajduje głębokie analogie w polskim doświadczeniu historycznym. Bitwa pod Wiedniem z 1683 roku oraz ruch „Solidarność” to polskie rozdziały tej samej opowieści o mocy kultury i wiary w polityce. Jan III Sobieski i Jan Paweł II pokazali, że religia potrafi dźwignąć politykę z poziomu pragmatyki na poziom sensu. Polska, podobnie jak USA, mierzy się dziś z „globalizmem bez kotwicy” i importowanymi sporami ideologicznymi, co czyni retorykę Hegsetha niezwykle aktualną nad Wisłą.
Skuteczna adaptacja krucjaty do polskich warunków wymaga jednak uwzględnienia różnic kulturowych. Polak, w przeciwieństwie do Amerykanina, jest nieufny wobec triumfalizmu i ceni „mądrą zadrę”. Polska wersja tego zrywu powinna więc łączyć zwycięski ton z odpowiedzialnością, promując suwerenność instytucji i szkołę wolną od ideologii. Zamiast kopiować amerykański gniew, należy go destylować do formy programu opartego na zasadzie: „wolność, która nie zabiera odpowiedzialności, lecz ją rozmnaża”.
Podsumowanie
Wizja Pete’a Hegsetha to wezwanie do powrotu do fundamentów cywilizacji Zachodu poprzez odrzucenie ideologicznych naleciałości ostatnich dekad. Choć jego retoryka bywa ostra i uproszczona, trafnie diagnozuje kryzys lojalności i tożsamości w świecie zdominowanym przez globalne elity. Dla Polski lekcja z tej „krucjaty” jest jasna: obrona wartości wymaga nie tylko odwagi w sferze politycznej, ale przede wszystkim zakorzenienia w kulturze i wierze, które stanowią ostateczną instancję wolnego narodu.