Ubóstwo globalne: polityczny skutek decyzji Północy
Globalna nierówność nie jest zjawiskiem naturalnym, lecz wynikiem celowej architektury władzy. Jason Hickel przekonuje, że ubóstwo to problem stricte polityczny, utrwalany przez instytucje, które uznajemy za neutralne. System ten działa jak „hydraulika”, która nieustannie transferuje wartość od tych, którzy ją wytwarzają, do tych, którzy posiadają kapitał i prawo do ustalania reguł gry.
Nowy kolonializm: drenaż zasobów Globalnego Południa
Współczesny nowy kolonializm zastąpił bagnety narzędziami przemocy abstrakcyjnej. Rolę gubernatorów przejęły ratingi kredytowe, a rolę strzelb – patenty. To reżim ekonomicznego przymusu, który wytwarza asymetrię akumulacji bogactwa, ukrytą pod płaszczem nowoczesnego prawa i wolnego rynku.
Nierówna wymiana transferuje wartość na Północ
Mechanizm nierównej wymiany opiera się na systemowym niedowartościowaniu pracy i surowców na Południu. Dzięki monopolowi technologicznemu Północ narzuca relacje cen, które drenują zyski z krajów rozwijających się. To nie jest kwestia wydajności, lecz geopolitycznej dominacji finansowej.
Przemoc abstrakcyjna: rynkowy przymus eksploatacji
Współczesna eksploatacja odbywa się bezszelestnie. Narzędzia takie jak ISDS (arbitraż inwestor-państwo) pozwalają korporacjom pozywać suwerenne kraje za próby ochrony środowiska czy podnoszenia płac, jeśli te zagrażają „uzasadnionym oczekiwaniom” co do przyszłych zysków.
Jurysdykcje sekretu ułatwiają drenaż kapitału
Wartość wypracowana na Południu znika w jurysdykcjach sekretu. Poprzez fałszowanie faktur i manipulację cenami transferowymi, globalne korporacje wyprowadzają kapitał poza granice państw, w których toczy się realna produkcja. Jawność beneficjentów rzeczywistych jest warunkiem koniecznym dla istnienia demokracji fiskalnej.
Dług i warunkowość: narzędzia dyscypliny fiskalnej
Kryzysy zadłużenia nie są przypadkowe. Poprzez mechanizm warunkowości, instytucje finansowe narzucają państwom dłużnym drastyczne cięcia w wydatkach publicznych. Programy dostosowania strukturalnego w praktyce oznaczają prywatyzację narodowych aktywów i zapaść systemów ochrony zdrowia w imię spłaty wierzycieli.
Dług jako kategoria winy: moralny szantaż Południa
Dług funkcjonuje jako teologiczna kategoria winy. W tym systemie zysk jest formą łaski, a strata – grzechem śmiertelnym. Moralny szantaż „obowiązku spłaty” uniemożliwia dostrzeżenie, że to Północ jest dłużnikiem ekologicznym i historycznym wobec Południa.
Reforma Bretton Woods i WTO: demokratyzacja handlu
Niezbędna jest demokratyzacja instytucji globalnych. Oznacza to odejście od siły głosu opartej na kapitale na rzecz indeksów ludnościowych. Wybór władz MFW i Banku Światowego musi odbywać się w drodze otwartych konkursów, a nie geopolitycznych nominacji.
Klauzula standstill chroni suwerenność fiskalną
Przywrócenie suwerenności wymaga wprowadzenia klauzuli standstill. To automatyczny bezpiecznik wstrzymujący spłatę długu w momencie szoku systemowego, takiego jak pandemia czy katastrofa klimatyczna. Pozwala to państwom priorytetyzować życie obywateli nad interesy banków.
Reforma TRIPS: patenty blokują dostęp do leków
Globalny monopol technologiczny, ugruntowany przez porozumienie TRIPS, musi zostać rozszczelniony. Skrócenie okresów ochrony patentowej dla technologii medycznych i klimatycznych to kwestia sprawiedliwości. Patent nie może być prawem do blokowania postępu w dziedzinach ratujących życie.
Globalna podłoga płacowa kończy wyzysk w dostawach
Sprawiedliwy handel wymaga wprowadzenia globalnej podłogi płacowej. Musimy skończyć z modelem, w którym kraje konkurują ze sobą obniżaniem standardów pracy. Płaca minimalna powinna być traktowana jako prawo człowieka, a nie „wadę” w rankingach przyjazności dla biznesu.
Degrowth vs. recesja: planowe ograniczenie zużycia
Hickel proponuje degrowth na Północy jako racjonalną alternatywę dla chaosu. W przeciwieństwie do recesji, degrowth to planowe ograniczenie zużycia zasobów przy jednoczesnym wzmocnieniu usług publicznych. To jedyna droga do sprawiedliwego podziału ograniczonego budżetu węglowego planety.
Architektura sprawiedliwości: nowa inżynieria świata
Prawdziwa zmiana wymaga nowej architektury sprawiedliwości, w której przepisy stają się systemem nerwowym etyki. Uwolnienie od długu, jawność podatkowa i demokratyzacja handlu to nie utopia, lecz techniczne warunki przetrwania. Spłata długu wobec przyszłości własnych społeczeństw musi stać się nadrzędnym imperatywem globalnej polityki.