1. Ewolucja Fed: od pożyczkodawcy do architekta rynków
2. Model USA vs. ordoliberalizm i system skandynawski
Artykuł analizuje rolę Rezerwy Federalnej jako czwartej władzy, zdolnej do kształtowania globalnego obiegu ryzyka. Fed przestał być neutralnym nadzorcą stóp procentowych. W kryzysie 2007–2009 stał się architektem nowoczesnego kapitalizmu. Amerykańskie podejście oparte na nadzwyczajnych interwencjach kontrastuje z europejskim ordoliberalizmem. Niemiecka tradycja stawia na sztywne reguły konkurencji. Z kolei model skandynawski zakłada ratunek banków poprzez całkowite wywłaszczenie kapitału prywatnego.
3. Program TAF: płynność aukcyjna stabilizuje banki
4. Linie swapowe: Fed jako globalny emitent dolarowy
5. Credit easing vs. QE: celowanie w aktywa a podaż pieniądza
Program TAF zrewolucjonizował płynność, eliminując stygmat pomocy poprzez anonimowe aukcje. Dzięki liniom swapowym Fed przyjął rolę globalnego emitenta ostatniej instancji. Stabilizował podaż dolara poza granicami USA w momentach paraliżu rynków. Kluczową innowacją było credit easing. W przeciwieństwie do luzowania ilościowego (QE), Fed precyzyjnie celował w zamrożone segmenty rynku, takie jak papiery hipoteczne. Skutecznie obniżało to spready kredytowe i przywracało drożność kanałów finansowania.
6. Bear Stearns i AIG: upadek ortodoksji banku centralnego
7. Program TARP: instytucjonalizacja moralnego hazardu
8. Retoryka Bernanke: strach buduje konsensus polityczny
Ratunek Bear Stearns i AIG złamał dotychczasową ortodoksję. Fed wykorzystał klauzulę „naglących okoliczności”, by chronić instytucje niebankowe przed upadkiem. Ben Bernanke użył retoryki alarmowej, by wymusić na Kongresie plan TARP. Program ten ustabilizował sektor, ale utrwalił moralny hazard. Powstała trwała kategoria podmiotów „zbyt dużych, by upaść”, co do dziś stanowi strukturalne obciążenie dla globalnego systemu finansowego.
9. Fed jako arbiter kapitału: deformacja mechanizmu rynkowego
10. Suwerenność technokratyczna Fed: deficyt legitymacji
11. Zarządy korporacji: adaptacja do nowej polityki Fed
Fed stał się arbitrem alokacji kapitału, wybierając sektory objęte wsparciem. Taka suwerenność technokratyczna rodzi pytania o legitymację demokratyczną decyzji podejmowanych poza kontrolą parlamentarną. Zarządy korporacji muszą dziś traktować „parasol Fed” jako stały element strategii. Analiza polityki pieniężnej przestała być domeną bankierów. Stała się fundamentem planowania biznesowego i zarządzania ryzykiem w skali globalnej.
12. Carl Schmitt w Fed: suwerenność w stanie wyjątkowym
13. Bilans Fed: ryzyka kapitalizmu sterowanego monetarnie
14. Wymogi kapitałowe: alternatywa dla interwencji ratunkowych
15. CBDC: nowa architektura przyszłego systemu finansowego
Działania Fed to finansowy stan wyjątkowy. Według koncepcji Carla Schmitta suweren decyduje o przetrwaniu systemu w chwilach kryzysu. Kapitalizm sterowany bilansem niesie jednak ryzyko niestabilności, gdyż rynki stale antycypują kolejne ratunki. Alternatywą są wyższe wymogi kapitałowe i ograniczenie sekurytyzacji. Przyszłym narzędziem mogą stać się waluty cyfrowe (CBDC). Czy w świecie, gdzie bank centralny stał się gwarantem stabilności, potrafimy odrzucić iluzję absolutnego bezpieczeństwa i przyjąć odpowiedzialność za ryzyko, które generujemy?