Wprowadzenie
Prekariat, termin ukuty przez Guya Standinga, to nowa klasa społeczna zrodzona z niepewności. Nazwa łączy angielskie słowo precarious (niepewny) z pojęciem proletariatu, wskazując na grupę definiowaną przez permanentny brak bezpieczeństwa. To klasa „w stawaniu się”, wciąż bez spójnej tożsamości, co czyni ją politycznie nieprzewidywalną. Może stać się siłą napędową zarówno dla ruchów emancypacyjnych, jak i autorytarnych. Zrozumienie tego zjawiska wymaga analizy przyczyn jego powstania i możliwych scenariuszy na przyszłość.
Prekariat: utrata siedmiu rodzajów bezpieczeństwa
Prekariat to klasa systemowo pozbawiona siedmiu filarów bezpieczeństwa, które definiowały pracę w XX wieku. Należą do nich pewność znalezienia zatrudnienia, ochrona przed zwolnieniem, stabilność miejsca pracy, przewidywalność obowiązków, rozwój umiejętności, regularność dochodu i siła związków zawodowych. Jego powstanie nie jest przypadkiem, lecz skutkiem neoliberalnej transformacji gospodarczej zapoczątkowanej w latach 70. Kluczową rolę odegrała idea elastyczności rynku pracy, która sprowadziła ludzki wysiłek do rangi towaru, a pracę uczyniła fragmentaryczną i tymczasową.
Polityka piekła: państwo i rynek zarządzają prekariatem
Struktura prekariatu jest zróżnicowana: obejmuje kobiety, młodzież, seniorów, migrantów i mniejszości. Łączy ich jednak wspólna psychologia niepewności, oparta na alienacji, anomii, lęku i gniewie. Wielu z nich staje się denizenami – mieszkańcami pozbawionymi pełni praw obywatelskich. W odpowiedzi system stosuje „politykę piekła”: zbiór mechanizmów zarządzania strachem. Należą do nich cyfrowy nadzór, traktowanie problemów społecznych jako psychologicznych oraz demonizacja bezrobotnych, co osłabia solidarność i zdolność do zbiorowego działania.
Polityka raju: alternatywa dla systemu
Prekariat jest „niebezpieczną klasą”, ponieważ jego frustracja może stać się paliwem dla populizmu i autorytaryzmu. Alternatywą jest „polityka raju” – projekt nowego ładu społecznego. Opiera się on na zrównaniu praw wszystkich mieszkańców, odzyskaniu godności zawodowej i uznaniu pracy opiekuńczej. W Polsce, gdzie niepewność została historycznie „oswojona” po transformacji, a debata publiczna jest słaba, ryzyko to jest szczególnie wysokie. Filarem tej wizji jest bezwarunkowy dochód podstawowy (BDP), który zapewnia minimum bezpieczeństwa, dając ludziom czas i wolność.
Podsumowanie
Walka o przyszłość prekariatu jest w istocie walką o przyszłość demokracji. Obywatel trapiony niepewnością bytu staje się podatny na tyranię, a jego wolność kurczy się do walki o przetrwanie. Prekariat nie jest więc wyłącznie „nową niebezpieczną klasą”, lecz lustrem naszych czasów. Odbija się w nim pytanie, czy fundamentalne wartości, takie jak wolność, równość i braterstwo, mają jeszcze realną treść w świecie, w którym jedyną pewnością jest niepewność.