Zaufani rzeczoznawcy

Zawód zaufania publicznego ma szczególny status. Z Konstytucji wywieść można, że cechą wspólną, która każe zaufanie publiczne przypisać do danego zawodu, jest świadczenie pomocy innym ludziom, zwłaszcza w sytuacji zagrożenia ich rozmaitych dóbr. To zagrożenie może wiązać się nieznajomością prawa, czy - jak się to potocznie określa - nieznajomościa rzeczy. A właśnie rzeczoznawcy - jak sama nazwa wskazuje - na rzeczy się znają. Co więcej, tylko oni maja prawo, a nawet obowiązek, określać wartość rzeczy, i to taki sposób, że ich ocena jest wiążąca. Czyli - jesli rzeczonawca stwierdza, że rzecz jest warta tyla a tyle - to tak jest. Dla sądu, dla organu administracji, dla urzędu skarbowego czy - dla komornika. Z zaufaniem publicznym łączy się też ochrona, jak przysługuje osobie wykonującej dany zawód. Szczególny imunitet, który pozwala efektywnie chronić wiedzę i informacje pozyskiwane w toku zawdowych czynności. Gdy korzystamy z usług świadczonych przez wykonującego zawód zaufania publicznego, musimy mieć pewność, że tylko w szczególnych okolicznościach wolno mu zdradzić nasze tajemnice. Te wszytkie, które poznał, gdy mu je powierzyliśmy w zufaniu. Tak jest z adwokatami, tak z notariuszami, ale i z lekarzami czy dziennikarzami. Dlaczego więc nie miałoby tak być z rzeczoznawcami? Przecież i oni dowiadują się o naszych sprawach wiele. Na przykład - ile jest wart nasz majątek: ile domek, co go dostaliśmy w spadku po babci, a ile precjoza, które skrywamy przed zawistnym okiem... No właśnie. Jesteśmy zdania, że czas juz najwyższy, by i rzeczoznawcom nadać ów szczególny status: niechaj i oni cieszą się zaufaniem publicznym. Niechaj i ich nasze zaufanie chroni! I o tym właśnie jest nasza petycja.